Sadettin Kirmiziyuz: Somedaymyprincewill.com

Er was eens een Turkse jongen. Hij woonde met zijn grote broer en kleine zus in Zutphen. De Turkse jongen, Sadettin heette hij, wilde zich ontworstelen aan het Turkse milieu en aan Zutphen. Hij ging naar de toneelschool. Daar leerde hij acteren, regisseren en meer, vooral over het leven.

Zijn zusje intussen, bleef in Zutphen. Ze ging er naar school, een ROC. Een grote leerfabriek, vond Sadettin, waar zijn lieve, ingetogen zusje bijna kopje onder ging. Na school vond ze een baantje. Een keurige aangepaste Turk, zo omschreef Sadettin haar. Tot ze op een dag op vakantie naar Turkije ging. Waar ze verliefd werd natuurlijk, op een man in een internetcafé. Terug in Zutphen ging ze chatten, mailen, what’s appen. Ze bezocht islamitische internetfora.

En opeens droeg ze een hoofddoek. Kondigde aan te gaan trouwen, met die man uit het internetcafé. Een traditionele Turkse bruiloft ging het worden. Istanbul zou ze niet meer verlaten. Haar huis daar waarschijnlijk ook niet. En zo verliet de ‘Schone van Zutphen’ Zutphen, haar donkere krullen verstopt onder een lichtgrijze hoofddoek. Leefde ze nog lang en gelukkig?

YouTube voorvertoningsafbeelding

Sadettin Kirmiziyuz maakte de hilarische en aangrijpende voorstelling Somedaymyprincewill.com over een meisje dat haar land, familie en vrienden inruilt voor een traditioneel bestaan in Istanbul. Een vijf sterren voorstelling, oordeelde NRC Handelsblad. Ik zag de voorstelling in de Amsterdamse Meervaart. ‘Humoristische verkleedpartijen slaan al snel om in wringende en ontroerende dialogen. Kaakvallend mooi’, noteerde ik na afloop in mijn kladblokje.

Op zaterdag 13 april vertelt Sadettin Kirmiziyuz in Podium Pitch over zijn voorstelling.

NASCHRIFT: Sadettin werd ziek. Hij kon niet komen. Maar hij beloofde in een latere aflevering wel te komen. Some day my prince will come. Ik geloof er heilig in.

(YV)